Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021

«Ερασιτέχνες Άνθρωποι με την Τζένη Κοσμίδου» Τελευταία εκπομπή για το καλοκαίρι!


  Την Τετάρτη 14 Ιουλίου 20:00 – 22:00 το ταξίδι της εκπομπής, της Τζένης Κοσμίδου «Ερασιτέχνες Άνθρωποι», στον Dreamcity Radio θα είναι το τελευταίο για αυτή τη σεζόν. Η αποψινή εκπομπή  κρύβει έναν γλυκόπικρο αποχαιρετισμό. Μετά από ένα δίωρο λυρικό ταξίδι γεμάτο αγαπημένα τραγούδια, αφιερώσεις, σκέψεις και στιγμές, θα ευχηθούμε καλό καλοκαίρι και θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας για το φθινόπωρο.

Μπορείτε να στείλετε τα μηνύματα σας στο email της εκπομπής erasitexnesdc@gmail.com και στη σελίδα και τα προφίλ της εκπομπής και της παρουσιάστριας στα Social. Μην ξεχάσετε στο τέλος να γράψετε το ψευδώνυμο ή το όνομα με το οποίο θέλετε να διαβαστεί το μήνυμα σας. Σε περίπτωση που δεν επιλέξετε κάποιο θα αναφερθεί μόνο το μικρό σας όνομα.

Μπορείτε επίσης να πληροφορείστε τα νέα της εκπομπής «Ερασιτέχνες Άνθρωποι» αλλά και διάφορα νέα τέχνης και πολιτισμού στο επίσημο ιστολόγιο της www.erasitexnes.eu

Την Τετάρτη 14 Ιουλίου 20:00 – 22:00 συντονιστείτε στην εκπομπή της Τζένης Κοσμίδου «Ερασιτέχνες Άνθρωποι» στον μαγικό DreamCity Radio και γίνεται συνοδοιπόροι στο τελευταίο λυρικό ταξίδι της  φετινής σεζόν.

 

 

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2021

Μανάδες...

 

  Εκεί έξω υπάρχουν γυναίκες που επέλεξαν να φέρουν στο κόσμο ένα παιδί και δυο και τρία. Αυτό βλέπεις τους έμαθαν από μικρές πως έπρεπε να κάνουν για μην τις δείχνει ο κόσμος με το δάχτυλο. Πλέον βουλιάζουν κάθε μέρα από το βάρος της ευθύνης, για την οποία φυσικά κανείς δε φρόντισε νωρίτερα να τους μιλήσει.  

   Υπάρχουν και εκείνες οι άλλες που η ιδέα του παιδιού τις έκανε να ανατριχιάζουν σύγκορμες από το φόβο. Ήταν βλέπεις σε θέση να αντιληφθούν το βάρος της ευθηνής. Αυτές λοιπόν όταν έγιναν μανάδες αφιέρωσαν με περισσή χαρά, όλο τους το είναι, για να τα καταφέρουν και ας μην ένιωσαν σίγουρες ποτέ.

   Γυναίκες που πριν καλά καλά το έρημο μωρό αποθηλάσει, του ούρλιαζαν υστερικά πως είναι και γυναίκες, όχι μόνο μανες και άλλες πάλι που με χαρά έκαναν το ρόλο της μάνας, τον πρώτο της ζωής τους. Βλέπεις αυτές οι γυναίκες είχαν φροντίσει να καταλάβουν το αμετάκλητο μιας τέτοιας επιλογής  πριν φέρουν στο κόσμο μια ζωή.

   Γυναίκες που έκαναν παιδιά αντιβιοτικά, για να θεραπεύσουν γάμους άρρωστους και σχέσεις διαλυμένες, για να κρατήσουν άντρες φευγάτους σε άλλες αγκαλιές. Απέναντι τους στέκουν όμως και άλλες γυναίκες. Γυναίκες που επέλεξαν να διαλύσουν σχέσεις που όσο και αν αγαπούσαν ήταν σαθρές, , γιατί βλέπεις το μέλλον των παιδιών τους άξιζε για αυτές κάθε θυσία.

   Γυναίκες που φέραν δυο και τρια παιδιά στο κόσμο για να τα μεγαλώσουν γιαγιάδες και νταντάδες, γιατί να τα αντέξουν δεν μπορούσαν.  Υπάρχουν όμως και άλλες που η μήτρα τους δεν γνώρισε αυτή την ευλογία, μα έγιναν μανάδες για τα παιδιά όλου του κόσμου.

   Ακόμη και για αυτές τις άλλες μάνες που ανίσχυρες εγκλωβίστηκαν σε ρούχα ξένα για να ικανοποιήσουν ξένες επιθυμίες.  Εκείνες τις δυστυχισμένες που άφησαν τη ζωή τους να τους πάει και τελικά το μόνο που κατάφεραν ήταν να πνιγούν σε έναν ωκεανό από δυστυχία.

   Δυστυχισμένα πλάσματα που φέραν πλάσματα ακόμη πιο δυστυχισμένα σε τούτον εδώ το κόσμο. Πλάσματα γεματα ενοχές που σήκωσαν στους ώμους τους, το βάρος της δυστυχίας των γονιών τους.

  Ευτυχώς υπάρχουν κάτι γυναίκες μανάδες εκεί έξω. Μανάδες για όλους, ακόμη και για εκείνες τις έρημες τις άλλες μάνες τις πλανεμένες.

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2021

Το κάστρο της ζωής


 

Οι μέρες της δόξας ανήκουν στο παρελθόν

Ερειπωμένο πια το κάστρο της ζωής

Κουρέλια τα λάβαρα της δόξας

κρέμουν από τις πολεμίστρες του

 

Ο ιππότης στέκει σε μια γωνιά

Η πανοπλία του έχει πια σκουριάσει

Το δόρυ του σάπισε από τον καιρό

Και το σπαθί του αλίμονο

Φαντάζει πια ασήκωτο

 

Η βασίλισσα στα μαύρα πλησιάζει

Τον κοιτάει και τα μάτια της είναι άδεια

Δυο μαύρα πέπλα ανοίγει και τον αγκαλιάζει

Και τον πνίγει στης λησμονιάς τα μονοπάτια.


Μια άβυσσος ανοίγεται μπροστά του

Εκεί μέσα κρύφτηκε όλος του ο κόσμος

Το σκοτάδι πια κατάπιε τα όνειρα του

Και η ψυχή του είναι πια χίλια κομμάτια.

 

 

Γράμμα σε εκείνον...


 

Γράμμα σε εκείνον που έκανε τον ήλιο

να φαντάζει σκοτεινός στο κοίταγμα του.

Σε εκείνον που ένα θαύμα

έκρυβε η αγκαλιά του.

 

Τα λόγια κάποτε φάνταζαν φτωχά

 και εσύ έψαχνες στα χέρια του τη λησμονιά.

 

Μα εκείνος πια θολός και απόμακρος φαντάζει.

Σαν ξένος στέκει μακριά  και σε κοιτάζει.

 

Η ελπίδα έχει ναυαγήσει για τα καλά

και τίποτα δεν μπορεί να τον φέρει πια κοντά.

 

Εκείνον τον έναν και μοναδικό εαυτό σου

που κάποτε θυσίασες μαζί με το εγώ σου

για ένα φόρεμα αδειανό, για μια Ελένη

που τελικά δεν άξιζε να περιμένει.

Στον πηγαιμό για την Ιθάκη...


 

Δεν είναι οι μνηστήρες που πρέπει να φοβάσαι,

κανένας έρωτας δεν πέθανε από αντιξοότητες.

 

Ούτε η έρημη Κίρκη

που τα μάγια της φαντάζουν φτωχά

μπρος στης αγάπης τη μαγεία.

 

Μηδέ ο θηριώδης Κύκλωπας

που φαντάζει τόσο δα μικρός

μπροστά στου πόθου το αγρίμι.

 

Μονάχα εκείνη την Ιθάκη  να φοβάσαι

 που σαν αγγίξεις τα ιερά της χώματα

το ιδανικό του Έρωτα θα βεβηλώσεις.

 

Με μιας η μαγεία θα εξαφανιστεί,

το κέρας του πόθου

θα πάψει να αντηχεί στα αυτιά σου.

 

Αλίμονο στον ταξιδιώτη που θα αξιωθεί

να φτάσει στον προορισμό του.


 

Α ρε μαμα...

 

Αφιερωμένο στη γυναίκα του σήμερα...




Μου’ πες θα αλλάξουν οι καιροί, δε θα’ ναι δύσκολη η ζωή

κι εγώ σε πίστεψα μαμά.

Σφίξε τα δόντια και θα δεις, κρύψε το δάκρυ σου μπορείς

κι εγώ μάτωνα τα χείλη μου κάθε φορά, μα δάκρυ δεν έτρεχε σταλιά, α ρε μαμά.

 

Πρέπει να είσαι δυνατή, δουλειά εδώ δουλειά εκεί

και κάθε νύχτα γελαστή και ας πονάει το κορμί

και η ψυχή χίλια κομμάτια έχει γίνει.

 

Δύναμη, αγάπη, αντοχή και πάνω από όλα υπομονή

και μια καρδιά που αιμορραγεί, μα δεν τολμάει να το πει.

Ανάγκες, όνειρα κρυφά, επιθυμίες μια ζωή στα μουλωχτά

Μου’ λεγες κάνε υπομονή, κρύψε το δάκρυ μη φανεί

Α ρε μαμά.

 

Πρέπει να είσαι δυνατή και πάνω από όλα υπομονή

Πρώτα οι άλλοι να’ ναι καλά, για σένα κάποιος θα νοιαστεί μετά.

Χρόνια περάσανε πολλά, πήραν να  ασπρίζουν τα μαλλιά

Έδειχνα πάντα δυνατή, δάκρυ δεν άφησα να φανεί, μα ακόμα εκείνο το μετά δεν λέει να ‘ρθει.

 

Κάποτε τόλμησα και εγώ κόντρα στο ρεύμα να σταθώ

Και να ζητήσω όλα αυτά που μου στερήσαν.

Μα ήταν τώρα πια αργά, είχαν ασπρίσει τα μαλλιά

Και όλοι με λέγαν γραφική γιατί περίμενα πολύ

Και τώρα ήτανε αργά είχε περάσει το μετά

Α ρε μαμά.


Προσωπική απόφαση...

 

 Όλα τα πράγματα έχουν πάντα δυο όψεις ή και περισσότερες. Εξαρτάται από το πρίσμα που θα επιλέξεις να τα αντικρίσεις.

Αυτή η απόφαση βαραίνει τον καθένα ξεχωριστά. Αλίμονο από αυτόν που θα αφήσει τους άλλους να επιλέξουν για λογαριασμό του στρέφοντας το βλέμμα του εκεί που θέλουν εκείνοι...


«Ερασιτέχνες Άνθρωποι με την Τζένη Κοσμίδου» Τελευταία εκπομπή για το καλοκαίρι!

    Την Τετάρτη 14 Ιουλίου 20:00 – 22:00 το ταξίδι της εκπομπής, της Τζένης Κοσμίδου «Ερασιτέχνες Άνθρωποι», στον Dreamcity Radio θα είναι τ...